Rood haar, grijze ogen. Een verhaal over de toekomst

Ellen Deckewitz Toekomst
Door: Ellen Deckwitz*)
1 april 2018

Zo-even is naar buiten gebracht dat de onderhandelingen met de gijzelnemers in het AMC zijn begonnen. Wij schakelen zo over naar…’

De bivakmutsen zetten het nieuws weer uit. Een van de gijzelaars steekt haar hand op. Het is Sophie, hematologe van afdeling 23-c. Jolan is ooit met haar uitgegaan, toen bleek dat ze een overgrootvader deelden.
‘Pardon?’ zegt Sophie bibberend. Niemand reageert.
‘Pardon?’ zegt ze, nu iets harder. De dikke gijzelnemer kijkt om.
‘Ja?’
‘Ik moet naar het toilet.’
De dikke zucht en wijst naar de plastic prullenbak die iedereen de afgelopen twaalf uur heeft moeten gebruiken. Tot dusver ruikt het in de ruimte alleen naar urine, maar wie weet hoe lang dit nog gaat duren.

Sophie trilt. ‘Maar ik ben, ik ben…ongesteld.’
Emmy bijt haar toe dat ze zich niet moet aanstellen. Verslagen strompelt Sophie naar de hoek. Iedereen kijkt beleefdheidshalve weg, behalve de dikke.
Ze horen Sophie snikken. Heel lang is het stil. En dan is er het geritsel van een straaltje water tegen een plastic zak.

Jolan probeert na te gaan wie de gijzelnemers kunnen zijn. Radicale religieuzen ligt voor de hand, de eerste aanslagen op stamcelklinieken werden gepleegd door de wat fanatiekere gelovigen. Zelfs een katholieke groepering uit Ierland heeft een aanslag opgeëist. Ze zonden een filmpje uit dat eindigde met de boodschap ‘No tear shed for the inbred.’ — Geen tranen voor inteelt.

Jolan denkt aan alle keren dat hij op feestjes uitleg moest geven. Het is geen inteelt. Het is veredelen, zoals je met rozen doet. Daardoor gaan de Nederlanders ook steeds meer op elkaar lijken. Rood haar, mokkakleurige huid, grijze ogen. Maar genetisch gesproken is de term ‘inteelt’ zelfs onjuist. Goed, de stamvaders van dit nieuwe slag mensen kwamen allemaal uit Schokland. Een vissersdorp met een genetische diversiteit die even beperkt was als die van bijvoorbeeld Volendam. Velen waren rossig, de meesten hadden grijsblauwe ogen. Toch bleek uit onderzoek dat ze genetisch alsnog veel van elkaar verschilden. Maar er was één ding wat ze allen gemeen hadden.

‘Goed.’ De lange gijzelnemer komt de ruimte binnen.
‘Jij.’ Hij wijst Alma Barvoet aan. Gejammer alom. De oude Barvoet is mischien wel de beroemdste genetica ter wereld. Al vele jaren waren er stamcelchips in ontwikkeling. Maar het lichaam stootte deze chips keer op keer af. Zoals een donororgaan, weigerde het lijf dit nieuwe element te accepteren. De genetici leken ten einde raad.

Barvoet ontdekte dat de Schoklanders een voorvader gemeen hadden. Van hem hadden ze een klein, genetisch defect meegekregen, waardoor hun immuunsysteem niet optimaal werkte. Hun lichamen konden de stamcelchips niet afstoten, omdat ze daar te weinig antistoffen voor aanmaakten.

Jolans ouders maakten deel uit van de eerste testgeneratie. Hoewel ze al tegen de zestig liepen, sloegen de chips aan. Net zoals bij dertig andere Schoklanders, die dezelfde voorvader deelden. De gevolgen waren indrukwekkend. De Schoklanders die een stamcelchip kregen, konden langer werken, hadden minder slaap nodig en waren gezonder.

De nieuwe generatie stamcelchippers kreeg traineeships en spreidde een unieke manier van denken ten toon. Accuraat als de netwerken die hun chips aanstuurden, creatief als de mensen die ze ondanks alle technische ingrepen nog steeds waren. Omdat ze de chips van de overheid kregen, waren ze ook verplicht om een hoge huur te betalen voor de chips. Waardoor Nederland rijk werd. Heel rijk. Rijker dan de rest van de Federatie. Opeens aandelen had in Quatar. In de staat Quatar.

Barvoet kreeg er de Nobelprijs voor. Nu heeft ze een pistool tegen haar hoofd. De lange gijzelnemer klinkt geïrriteerd.
‘Onze eisen worden niet ingewilligd, dus we gaan met jou het dak op.’ Hij geeft haar een duw richting de nooduitgang.

Jolan heeft geen idee wat de eisen zijn. De meeste terroristen willen de kennis van de stamceltechnologie voor zichzelf, om op hun eigen volk toe te passen. Zodat ze eindelijk weer kunnen concurreren met Nederland, dat weigert de procedure van de stamcelchip met de rest van de wereld te delen. Nederland, dat nu voorzitter is geworden van de g5 en in het geheim zijn eigen kernprogramma ontwikkelt. Voor het geval dat.

Alsof ze zijn gedachten heeft gelezen, hoort hij Alma vanaf het dak nog net roepen: ‘Jullie kunnen het niet hebben dat wij…’
Hij hoort haar gillen. Er valt iets langs het raam. De gijzelnemers wenken Jolan.
Wacht maar, denkt Jolan. Met ons stopt het niet. Het zal niet lang duren voor iedereen rood haar heeft. Een lichtbruine huid. En grijze, hele grijze ogen. Dan wordt ook hij het dak op gestuurd.

 

*) Ellen Deckwitz is dichter, literatuurwetenschapper en performancekunstenaar.
Ze won in 2009 de Meander Dichtprijs en het Nederlands Kampioenschap Poetry Slam. Ze trad op in zowel binnen als buitenland: van Portugal tot Oman, van Schotland tot Mongolië. Haar debuut ‘De steen vreest mij’ verscheen in april 2011 en kreeg de C. Buddingh-prijs toegekend voor het beste poëziedebuut  van 2011-2012. Haar tweede bundel, Hoi Feest, verscheen in oktober 2012 bij Nijgh en Van Ditmar. www.sss.nl.