Moederliefde – een verhaal over de toekomst

Door: Tom Schoonbaert
22 juli 2018

In het midden van de ruimte verscheen een wieg. Anna Koritsj haastte zich ernaar toe en sloeg haar hand voor haar mond. ‘Is dit… ?’ begon ze.
‘Ja,’ antwoordde Simon Pilar. ‘Het meisje is vier maanden oud.’
Anna stak haar hand uit. Het kind in de wieg kirde, en even leek ze met haar hand de begroeting van haar moeder te beantwoorden.
‘Geen meisje,’ zei Boris Koritsj. ‘Dat hadden we duidelijk in onze aanvraag vermeld.’

Anna trok snel haar hand terug, haar blik bleef op de baby gericht. Het kind woelde en begon te huilen.
‘Natuurlijk,’ zei Simon. ‘We wilden u gewoon alle opties aanbieden.’ Tweede script, dacht hij. Het mentale bevel werd onmiddellijk opgevolgd. De wieg vervaagde, alleen een laatste kreet bleef even hangen voor ook die verdween. In de plaats van de wieg stond een kleuter. Blonde haren vielen tot halverwege zijn nek en zijn blauwe ogen straalden.
‘Hoe oud is hij nu?’ vroeg Boris.
‘Vier,’ zei Simon. Hij sprak tegen de man, maar zijn aandacht was op Anna gericht.
Zijn dat tranen? In tegenstelling tot haar man leek zij geen moeite te hebben om haar emoties te uiten. Interessant!

‘Hij heeft jouw ogen,’ zei Anna. Ze wenkte naar haar man, maar Boris negeerde haar.
‘Een beetje klein, zelfs voor die leeftijd.’ Boris staarde naar zijn zoon.
Simon knikte en activeerde een tweede hologram. Naast de kleuter verscheen een kluwen van informatie en grafieken. De jongen lachte en liep door het beeld heen.
Anna lachte met het kind mee, Boris fronste terwijl hij de gegevens voor hem bestudeerde.

‘U had een aantal minimumeisen,’ zei Simon. ‘We hebben de creatie van uw zoon op uw prioriteiten gebaseerd, en dat heeft helaas gevolgen.’
‘Hoe bedoel je?’ Terwijl zijn vrouw de aandacht van de jongen probeerde te krijgen, bleef Boris naar de data staren.
‘Het hologram is interactief,’ zei Simon. ‘U mag gerust met het kind spelen.’ Pas toen Anna naar haar zoon liep en met hem begon te praten, wendde hij zich weer tot Boris. Zij is overtuigd, nu wordt het moeilijker!

‘Bij het samenstellen van het DNA hebben we ons gefocust op intelligentie en lichamelijke kracht. Op zich is dat geen probleem en hebben we nog genoeg speling om de secundaire elementen zo dicht mogelijk bij het doel te brengen.’
‘Schat, kijk eens!’
Een lach verscheen op het gezicht van Boris toen hij snel naar zijn vrouw keek. Ze zat geknield op de grond, het jongetje zat op haar schoot en speelde met haar blonde haar.
Die lach is echt, dit komt goed. ‘In het geval van uw zoon was de speling echter beperkt. We hebben offers moeten brengen, maar de afwijkingen zijn minimaal, ver binnen de wettelijke verplichting. Dat garandeer ik u! Laat het me u bewijzen.’ Simon liep naar Anna, legde zijn hand op het hoofd van de jongen en zei: ‘Tijd om op te groeien.’

De jongen stond op, boog naar zijn moeder, spreidde zijn armen en sprong in de lucht. De tiener die weer op de grond landde, boog opnieuw en kruiste zijn armen.
Simon voelde een steek van trots toen hij de zelfverzekerde blik in de ogen van de tiener zag. Een prachtresultaat, al zeg ik het zelf.
Anna kwam naast hem staan. ‘Prachtig,’ zei ze. Ze liep om het hologram heen, streek met haar vingertoppen over de rug van de tiener. ‘Hij lijkt als twee druppels water op jou, schat.’

Niet goed! Simon zag de afkeurende frons op het gezicht van Boris. Een misstap van me. Hij stond te dicht bij de zoon, die gemakkelijk vijftien centimeter kleiner was dan hij. Zo benadrukte hij het probleem nog.
‘Hij is nauwelijks groter dan zijn moeder,’ zei Boris.
‘Zoals ik zei, we hebben concessies moeten doen…’
‘Waarom?’ onderbrak Boris hem.

De waarheid? Niet veel keuze. ‘Er was een probleem, heel klein, met het voorgelegde DNA. Toen we op alle vlakken het doel probeerden te bereiken, had dit erg negatieve gevolgen op mentaal vlak.’
‘Kon dat probleem niet opgelost worden?’ vroeg Anna. Ze stond naast haar man, greep zijn hand vast, maar bleef naar de tiener kijken.

‘Geld is het probleem niet,’ zei Boris. ‘En ik had de garantie gekregen dat dit bedrijf alle problemen aankon. Dat de wetgeving in dit land meer toeliet.’
‘Zelfs de wetenschap heeft zijn grenzen, we hebben volgens uw specificaties echt het beste resultaat behaald.’ Simon stak zijn hand op toen Boris iets wilde zeggen. ‘Maar er is nog een optie.’
‘Het meisje,’ zei Anna.
‘We hadden afgesproken dat we een jongen wilden.’

Anna slikte, balde toen haar vuisten en zei: ‘Nee, jij wilt een jongen. Ik wil een kind, Boris, een echt kind. Na alles wat we al meegemaakt hebben, alle mislukkingen…’
Simon voelde de onzekerheid bij Boris, de vastberadenheid van de moeder. Nu of nooit, start project drie!
De tienerjongen lachte hardop toen naast hem een jonge vrouw verscheen. Ze stak tien centimeter boven de jongeman naast haar uit, haar ogen straalden rust en zelfvertrouwen uit.

Simon liep naar haar toe. ‘Ze is in alle opzichten perfect, net zoals u vroeg.’ Hij pakte haar hand en gaf er een kus op. ‘Lenigheid, kracht, intelligentie, lengte, haarkleur, gezondheid, alles is optimaal.’
‘Net mijn moeder,’ zei Anna zachtjes. Ze streek langs de wang van haar dochter, deze keer stroomden de tranen over haar wangen.
Simon bleef op een afstand in stilte wachten. Zelfs toen Boris naar zijn vrouw liep en haar omhelsde, zei hij niets.

‘Ik ben het beu,’ zei Anna. ‘We wachten al zo lang, ik wil een kind.’
‘Dat weet ik, schat,’ zei Boris, ‘maar je verdient het beste. En daar moeten we onze tijd voor nemen. Er zijn nog andere landen, met nog meer vrijheden.’

Gefaald, verdomme. Simon schraapte zijn keel en zei: ‘U hoeft nu geen beslissing te nemen. Ik geef u alle data en hologrammen mee zodat u er thuis rustig over na kunt denken.’ Hij haalde een kubusje uit zijn borstzak en tikte erop. Beide tieners zwaaiden een laatste keer voor ze samensmolten en in het blokje verdwenen. Simon keek even weg toen Boris met een zakdoek de tranen van zijn vrouw weg depte. Hij voelde een steek van schaamte toen hij de ruwe emoties van het koppel zag, maar het vooruitzicht van zijn verkoopcommissie verjoeg dat gevoel snel.

‘Bedankt voor de uitleg,’ zei Boris terwijl hij het kubusje in ontvangst nam.
Het koppel maakte aanstalten om te vertrekken toen Anna vroeg: ‘U sprak over een probleem met ons DNA, hoe zit dat precies? Ik bedoel, wie heeft dat probleem?’
‘Dat is niet zo gemakkelijk om uit te leggen,’ zei Simon. ‘En het probleem was uitermate klein, alleen belemmerde het de creatie van een ideale zoon.’

Anna Koritsj knikte, pakte de hand van haar man vast en samen verlieten ze de kamer.
‘Dossier Koritsj, laatste aanvulling.’ Simon sprak hardop, in het besef dat alles opgenomen werd. ‘Afsluiting zonder gevolg is waarschijnlijk…’ Hij aarzelde. Is dat zo? Die blik in de ogen van Anna toen hij antwoordde, dat was vastberadenheid. En Boris hield van haar. ‘Laatste aanvulling, correctie. Dossier blijft open, tot nader bericht.’ Hij glimlachte.
De liefde van een moeder was een oerkracht, ze kwamen nog terug. Gegarandeerd.

 

Eerder verschenen in STT85: Wie wij worden, Toekomstbeelden van mensen in 2050 (2016, E. Willemse)